Tak czy siak – enjoy :)

Kliknij, aby podglądać sowę

Ferguson stara się w tych rozgrywkach stawiać na graczy, którzy dobrze rokują w rezerwach, albo stanowią wzmocnienie pierwszego składu (choć pojęcie wzmocnienie w niektórych przypadkach jest mało trafne) – i chwała mu za to. Scholes, Giggs są o krok od emerytury, Gary Neville po kontuzji to cień dawnego zawodnika, Edwin van der Sar co prawda dziarsko przedłuża kontrakt o kolejne lata, ale to już prawie 40-letni zawodnik. 

Na szczęście można być w miarę spokojnym, bo tegoroczna odsłona CC wykreowała kilku piłkarzy, który w przyszłym sezonie powinni stanowić, jeśli nie kręgosłup, to ręce i nogi drużyny. Pomocnik Darron Gibson wystrzelił z drużyny rezerw do szerokiego składu, chłopaka cechuje dobry przegląd pola i potężne uderzenie z dystansu. Rafael da Silva to obecnie najlepszy prawy obrońca w kadrze United. Dzisiejszy finał tracił na dynamice m.in. przez brak tego zawodnika – jego ofensywne wyjścia prawą stroną to ostatnimi czasy znak firmowy prawego skrzydła Manchesteru – kto wie, czy nawet nie wyraźniejszy niż Ronaldo, który nie tyle przygasł, a gra na normalnym, a nie kosmicznym, znanym z zeszłego sezonu, poziomie. Należy też zaznaczyć, że Rafael nie grał tylko ze względu na kontuzję.

Ben Foster to bramkarz, który osobiście cholernie mnie irytuje – brak mu wyćwiczonych umiejętności, takich ja wybijanie piłki przy niemożności przyjęcia w kierunku względnie bezpiecznym – a do takiego nie zalicza się obszar pola, w którym roi się od Kogutów. Na pewno nie można mu jednak odmówić instynktu, chłopak niezwykle szybko reaguje, a i całkiem przyjemnie wyglądają jego wyrzuty ręką. Dobrze rokuje też napastnik Danny Welbeck, choć akurat on wśród nielicznych szans nieco lepiej wykorzystywał te ligowe. 

Nie należy oczywiście zapominać o Johnym Evansie, ale Irlandczyk akurat promuje się skutecznie w Premier League (w przeciwieństwie do Rafaela, który pokazał talent na początku właśnie w pucharze), trudno więc mówić tu o jakimś zbawiennym wpływie Carling Cup. Osobny temat to Fabio da Silva, lewy obrońca i bliźniak Rafaela, który dopiero czeka na swoją szansę, a dopóki ma konkurenta w osobie Patrice’a Evry, jego talent nie rozbłyśnie tak szybko jak w przypadku brata. W odwodzie pozostaje jeszcze skrzydłowy Zoran Tosic, który ma na koncie imponujące występy jeszcze w barwach Partizana Belgrad – Serb jednak cały czas aklimatyzuje się i do dyspozycji Alexa Fergusona tak naprawdę będzie dopiero za pół roku.

Mecz z Tottenhamem to nie był olśniewający występ naszych gówniarzy. To raczej solidna gra starej gwardii dała nam wygraną, doświadczenie Scholesa, kiedy trzeba cwaniactwo Ronaldo, przetrzymanie piłki przez Teveza. Daleko mi też od peanów na cześć Fostera – zgoda, w karnych się popisał, ale sporo strachu napędziły jego nieszczęsne wybicia. Zwycięstwo w Carling Cup to nie tylko puchar, ale i kilka meczy o stawkę dla Diabełków, a te Diabełki już w przyszłym sezonie powinny być Diabłami. Jestem pewien, że stać ich na podnoszenie nieco cięższego pucharu, niż ten maleńki Puchar Ligi. Na przykład Pucharu Europy.

Taki stan łatwo zaakceptować. Już nie trzeba się starać, wystarczy tylko obudzić się rano, wykonać swoje obowiązki, zjeść wspólny obiad, pójść spać. Wystarczy jednak jeden impuls, żeby się obudzić. A jaki impuls może być lepszy, niż seksowna nastoletnia przyjaciółka córki?

„American Beauty” w doskonały sposób łączy ze sobą tematy poważne ze zwykłą codziennością. Pogodzenie się z tym kim się jest, homofobizm, udawanie innej osoby, dostrzeganie piękna w rzeczach wydawać by się mogło zwykłych, ukrywanie uczuć –  a to zaprawione dozą ironii, humoru i szarej rzeczywistości. Wszystko to z punktu widzenia Lestera, który kreowany przez Spaceya od początku budzi sympatię, jest w swojej roli niezwykle naturalny co ułatwia przywiązanie się do bohatera i przeżywania wraz z nim jego historii, która kończy się przecież tragicznie – zakończenie zdradzane jest widzowi w jednej z pierwszych scen.

Muszę też zaznaczyć, że ani przez chwilę nie poczułem się znudzony. Film to spójna całość, której ani nie brakuje, ani nie doskwiera nadmiar jakichkolwiek scen. Nie ma tu efektów specjalnych, nie ma tu epickich momentów, zamiast tego mamy dopasowaną muzykę. Mam zresztą wrażenie, że komentowanie technicznej strony jest w przypadku tego utworu zdecydowanie nie na miejscu.

Z czystym sercem polecam każdemu, kto lubi ambitne kino. „American Beauty” to opowieść banalna, a zarazem głęboka w tym banale, bo przecież opowiadajaca o tak wielu powszechnych problemach, że trudno komukolwiek nie znaleźć w którymś z jej aspektów analogii do samego siebie. Opowieść dla ludzi, dla których umierający bezdomny i tańcząca na wietrze torebka potrafią być piękne.

–

Na koniec mała dygresja – kiedyś Oscary wędrowały tam gdzie ich miejsce.